‘Ik schrok me te pletter van de contracten’

Fusie & overname

‘Ik schrok me te pletter van de contracten’

Het principeakkoord was al getekend. Rationeel gezien lag er een prima deal in het verschiet voor haar werving- en selectiebedrijf ImpressiveGreenApple in Den Haag. Maar toen de contracten op tafel kwamen wist Pia van Boven: het gaat niet meer om de ratio, hier word ik als persoon ongelukkig van. En ze tekende de contracten niet.

Wat was de deal?

In 2011, hartje crisis, kreeg ik een aanbod om met mijn werving- en selectiebedrijf, ImpressiveGreenApple, onderdeel te worden van een groot nieuw concern.

Hoe graag wilde je de deal?

Op dat moment was ik heel enthousiast over de deal. Ons specialisme, campus recruitment en de werving van Young Professionals, zou een perfecte aanvulling zijn binnen dat nieuwe concern. En omgekeerd: door samen te werken in dat grotere verband, zouden er voor ons ook belangrijke deuren opengaan. Zeker middenin de crisis een niet te onderschatten voordeel.

1 + 1 = 3, dus.

Exact.

Wat was het eerste signaal dat het niet goed zat?

Dat signaal kwam pas laat. Voor de daadwerkelijke contracten op tafel kwamen, had ik al een handtekening gezet onder een principeakkoord.

Maar het signaal kwam, niettemin. Wat wás het signaal?

De teksten van de daadwerkelijke contracten. Ik schrok me te pletter. Alles was zo eenzijdig en directief opgesteld. Ik kreeg er pijn van in mijn ogen. Opeens dacht ik: stop! ik ga mezelf niet uitleveren!

Kun je een voorbeeld noemen van die eenzijdigheid?

Het nieuwe concern eigende zich, bijvoorbeeld, allerlei rechten toe op het gebied van personeelsbeleid. Ik had daar niks meer over te zeggen, of heel weinig. Dat alleen al vond ik onaanvaardbaar. Maar er was veel meer.

Kon je na dat principeakkoord nog terug? Uít de deal?

Ja. Zolang ik de daadwerkelijke contracten niet tekende, was er geen deal.

De druk werd zeker opgevoerd?

Nou en of. Het concern deed net alsof ik om onbegrijpelijke redenen dwars lag en de contracten ‘normaal’ waren. Nou, dat vond ik niet. En mijn advocaat ook niet. Samen gingen we de strijd aan. Eerst om de teksten te wijzigen. En later, toen we daarbij geen steek verder kwamen, om de deal af te blazen.

Hoe ver was de deal gevorderd op een schaal van 1 tot 5?

We zaten op 5. Omdat ik dat principeakkoord al getekend had en ik er op dat moment volledig vanuit ging dat het door zou gaan.

Kost zo’n proces je slapeloze nachten?

Het is niet stoer om te zeggen, maar ja: ik heb hier wel enkele nachten slecht door geslapen.

Ben je veel geld misgelopen?

Wie weet. Het gaat dat concern nu voor de wind. Maar ik als terugkijk, ben ik alleen maar opgelucht dat het niet is doorgegaan. En dat we als zelfstandig bedrijf nog steeds onze eigen beslissingen kunnen nemen. We zijn goed uit de crisis gekomen.

Wat heb je van deze afgeketste deal geleerd?

Puur rationeel klopte het verhaal van de nieuwe samenwerking. Maar ineens, als je die eenzijdige contracten leest, blijkt het niet meer om de ratio te gaan. Dan gaat het om wat je zèlf voelt bij wat je leest en weet je één ding: hier word ik als persoon ongelukkig van. Het leermoment – als je dat zo wilt uitdrukken – is dat je inziet dat er bij een deal meer in het spel is dan zakelijke logica. Ook al was die logica hartje crisis enorm verleidelijk en zag ik ons al onstuimig groeien in de nieuwe structuur.

Het zakelijke en het persoonlijke zijn niet te scheiden?   

Ze zijn misschien wel te scheiden. Maar nu weet ik: je moet ze niet altijd wíllen scheiden.

Nieuws van HVG Law Blogs ontvangen?